شیرین مهربان

عاشقانه عارفانه

شعری زیبا از سعدی
نویسنده : شیرین مهربان - ساعت ٩:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٩ فروردین ۱۳۸٩
 

اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم
قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم
چنانت دوست میدارم که گر روزی فراق افتد
تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم
دلم صدبار میگوید که چشم از فتنه برهم نه
دگر ره دیده می‏افتد بر آن بالای فتانم
ترا در بوستان باید که پیش سرو بنشینی
وگرنه باغبان گوید که دیگر سرو ننشانم
رفیقانم سفر کردند هر یاری به اقصائی
خلاف من که بگرفتست دامن در مغیلانم
بدریائی در افتادم که پایانش نمی‏بینم
کسی را پنجه افکندم که درمانش نمیدانم
فراقم سخت می‏آید ولیکن صبر می‏باید
که گر بگریزم از سختی، ‌رفیق سست پیمانم
مپرسم دوش چون بودی بتاریکی و تنهائی؟
شب هجرم چه میپرسی که روز وصل حیرانم؟
شبان آهسته می‌نالم، مگر دردم نهان ماند
بگوش هرکه در عالم، رسید آواز پنهانم
دمی بادوست در خلوت به از صد سال در عشرت
من آزادی نمیخواهم که با یوسف بزندانم
من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت
هنوز آواز می‏آید بمعنی، از گلستانم
                                                  سعدی

g1.jpg